Wybitny blog pseudopoetycki

Victor Marie Hugo - Quand la nuit n'est pas étoilée

2011-05-03T11:12:00.005+02:00

Jest to fragment dłuższego utworu - 5 ostatnich strof utworu 13-strofowego.
Muzykę skomponował Hahn.

Victor Marie Hugo
Kiedy noc nie jest rozgwieżdżona...

Kiedy noc nie jest rozgwieżdżona,
Przyjdź, ukołysz się wraz z ruchem morskich fal;
Ona jak śmierć, ukrywa się za woalem,
One jak życie, są gorzkie.

Cienie i głębie znają tajemnicę,
Której nie zgłębi żaden śmiertelnik;
Bóg jest tym, który nakazuje im milczeć
Aż do dnia, w którym wszystko przemówi!

Inne oczy dla fal bezimiennych
bezskuecznie szukają tła;
Inne oczy są wypełnione cieniem
By rozmyślać o głębinach niebios.

Ty, zwróć się do świata nocy
Do pokoju twego opustoszałego serca!
Proś o spadek po tej właśnie urnie!
Proś o śpiew na żałobnym koncercie.

Poszybuj ponad innymi kobietami
Niech twoje oczy błądzą tak pięknie
Wstępując do niebios gdzie pełno jest dusz
i na ziemię, gdzie pełno jest grobów.

Słowo 'rozgwieżdżona' kojarzy mi się z dżdżownicą.

Niezwykle rozwlekła Susan Bickley, jeśli ktoś ma dostęp do Susan Graham albo Marie-Nicole Lemieux, to polecam bardziej niż to.

Théodore Faullin de Banville L'énamourée [Hahn]

2011-04-10T00:08:00.003+02:00

Dziś prawdziwy gniot.

Zakochana [w gołębiu]
Mówią, mój gołąbku,
że jesteś wciąż umarły i śnisz
w kamiennym grobie,
lecz obudzisz się, ożyjesz
dla duszy, która cię pokocha,
o zamyślony ukochany!

W białe noce rozgwieżdżone,
kiedy wieje wiatr i szepcze,
Pieszczę twoije długie żagle -
twoje włosy falujące
twóje skrzydła pół-przymknięte
trzepoczące nad różami.

O rozkosze! Ja oddycham
Twoje boskie blond warkocze,
twój głos czysty, lira,
falujący morski przypływ
jak płaczący łabędź.

Coraz więcej ludzi nagrywa Hahna.

Poezja francuska vol. 10 - Trzy dni winobrania (Alphonse Daudet - Trois jours de vendange)

2010-10-01T01:09:00.004+02:00

Tym razem proponuję najpierw posłuchać pieśni Hahna i zastanowić się o czym to może być. Proponuję wykonanie Filipka, ta pieśń nie weszła na jego francuską płytę:

Teraz warto sprawdzić, czy przypuszczenia się sprawdziły (o ile nie znacie francuskiego):

Alphonse Daudet
Trzy dni winobrania

Spotkałem ją w dzień winobrania,
Podwinięta spódnica i maleńkie nóżki,
Żółty welon i kok.
Powietrze bachanaliczne i oczy anioła.
Zawieszona w ramionach słodkich towarzyszy,
Poznałem ją na polach Awinionu,
w dniu winobrania.

Spotkałem ją w dzień winobrania,
Równina była mroczna, a niebo płonęło.
Szła zupełnie sama drżącymi krokami,
Jej spojrzenie błyszczało bardzo dziwnym ogniem,
Drżę wciąż wspominając
jak cię zobaczyłem, droga biała zjawo,
w dniu winobrania.

Spotkałem ją w dzień winobrania,
I prawie codziennie ciągle o tym śnię:
Trumna, a w niej udrapowany aksamit,
Czarny całun z podwójnymi frędzlami,
Siostry z Awinionu płakały wokół.
Winorośl miała zbyt wiele winogron,
Miłość zabrała jej plon.

Zalatuje grafomanią (znowu), ale cóż - prima la musica....
Zwrotki są zróżnicowane wyrazowo, trochę może nawet fabularnie, "eklektyczny i mało oryginalny kompozytor" to uwzględnił. Może się ciekawie analizować...

Poezja francuska vol. 9 - (Guillaume Lekeu Sur une tombe)

2010-08-24T18:30:00.002+02:00

Guillaume Lekeu żył tylko 24 lata.
Trochę nieznany i niedoceniany, uczył się u Francka i Indy'ego,był uznawany za geniusza, a Yssaye poprosił go o sonatę skrzypcową. Czyli zapowiadało się nieźle, ale niestety wtedy pojawił się dur brzuszny - ponoć za przyczyną lodów.
Lekeu napisał i słowa i muzykę do tego smutnego utworu.

Nad grobem

Miły wiosenny poranek
pełen zapachu wschodzących kwiatów.
Wiatr pieszczotliwie gładzi kołyski,
w których śpią młode listki .
Cichy Park Misterium Śmierci.
Pod tymi różami, które są tu z miłości,
od sióstr,
odpoczywasz mój drogi, niezapomniany przyjacielu.
Nieśmiertelnie blady.
W zimowe wieczory pamięć o tobie
żyje w moich myślach, ale ucieka,
a to twój grób, który pragnąłem dzisiaj zobaczyć.
Och! Czy możesz, w tym ukochanym grobie,
gdzie fiołki i róże
chronią cudownie twój spokojny sen,
czuć zapach smutku i perfumy tęsknoty
tych nieśmiertelnych kwiatów,
które naszą nieśmiertelną miłość
otworzyły w moim sercu.

W kwestii wykonań - Lekeu jest arcyniepopularny, więc ciężko jest cokolwiek znaleźć. Rachel Yakar nigdy wielce mi się nie podobała. Ale filmik z jej wykonaniem ma pewnien walor - pokazuje belgijskieznaczki z Lekeu i różne inne pamiątki. Tak czy inaczej - dziś znów wygrał FIlipek. Większość półamatorskich nagrań tej pieśni na jutubie jest datowana na okres następujący po nagraniu jego francuskiej płyty. Może Lekeu wróci do łask?

Poezja francuska vol. 8 - (Paul Verlaine La lune blanche)

2010-08-18T23:05:00.003+02:00

Witamy po przerwie.
Kolejny przebój, tym razem muzykę skomponował do niego coraz modniejszy Reynaldo Hahn.
Pozwalam sobie na kilka nadużyć. Na przykład na głos rozbrzmiewajacy wokół altany. Tam gdzie postać, w oryginale jest piękne francuskie słowo'silhouette'. Ale postać oddaje dobrze drmataurgię - wierzba przegląda się w stawie jak luzka postać. Personifikacja wierzby!
Ostrzegam, że niektóre zwroty trącą myszką, ale nie udawajmy że Verlaine jest naszym ziomalem.

Paul Verlaine
Biały księżyc/Cudowny ten czas

Biały księżyc
w lesie lśni.
Każda jego część
to jeden głos
rozbrzmiewający wokół altany.
O ukochana...

Staw jest zwierciadłem
głębokim lustrem
w nim postać
czarnej wierzby
wiatrem płaczącej.
Śnijmy, to właśnie ten czas.

Rozległy, łągodny
spokój
wydaje się wznosić
na firmament
lśniąc tak jak księżyc.
Cudowny ten czas!

Jeżeli chodzi o wykonania, to moja ulubiona Marie-Nicole Lemieux śpiewa to za szybko i gubi klimat. Jeśli ktoś lubi Filipka, to może być - genialnie odmalowuje nastrój. Susan Graham jest też całkiem-całkiem. Diana Damrau gdzieś to kiedyś wykonała z harfą - fajny pomysł i pasuje do księżyca, ale też trochę za szybko momentami. Sprawdzanem jakości wykonania tejże piosnki jest wykonanie wskoku na "O bien aimée", czyli "o ukochana" - to musi być czułe i delikatne ale nie mdłe. Tak jak zakończenie. Filipek zdecydowanie dzisiaj wygrywa.

Poezja francuska vol. 7 - Kołysanki (René-François Sully-Prudhomme - Les berceaux )

2009-09-10T22:37:00.004+02:00

Tym razem problematycznym wersem okazał się: Et que les hommes curieux
Tentent les horizons qui leurrent! co przetłumaczyłam dosłownie. Ten wiersz miał szansę na bycie sensownym, ale niestety poezja jest w swojej znakomitej większości bezsensowna.
Ciekawostka jest brak poetyckich sformułowań z dziedziny marynarstwa i statkologii. W wierszu po polsku raczej trudno jest znaleźć słowo przypominające francuskie retenue lub angielskie bulk, co mi najbardziej przypomina masę ładunkową (o ile takie coś istnieje). Zatuszowałam tęże leksykalną lukę. Nie każdy język musi posiadać osobną nazwę na okno wychodzące na podwórze sąsiada i rzekę wpadającą do morza ;)

René-François Sully-Prudhomme
Kołysanki

Wzdłuż bulwaru, wielkie statki
Morskie fale każą milczeć,
Nie zwracaj uwagi na kołyski,
Wprawione w ruch przez kobiecą rękę.

Dzień pożegnania nadejdzie,
Bo sprawia, że kobiety płaczą,
A ciekawscy ludzie
Wystawiają na próbę złudny horyzont!

I tego dnia wielkie statki
Uciekają z coraz mniejszego portu,
Czują swój ciężar, który zatrzymuje
Ukrytymi w duszy, dawnymi kołysankami.

We wszystkich znanych mi wykonaniach tej pieśni, śpiewacy nieznośnie śpiewają przez nos. To jak na razie odpowiada mi najbardziej. Chociaż pan nieco zakleszcza się na wyżynach swojego głosu.

W wykonaniu niby-mezzosopranu Janet Baker:

Poezja francuska vol. 7 - Jesień (Armand Silvestre - Automne )

2009-08-18T23:50:00.003+02:00

Jako że lato ma się ku końcowi, a sierpień jest dla mojej mamy chyba bardziej jesiennym miesiącem niż miesiące na prawdę jesienne - Automne, czyli Jesień.

Armand Silvestre
Jesień

Jesień o mglistym niebie, smutnym horyzoncie.
Gdy słońce szybko zachodzi, a wschody są blade.
Spoglądam na płynące jak woda w potoku, twoje dni melancholijne

Na skrzydłach żalu mojej porywczości,
(Jeśli nasze dni będą mogły powrócić!)
Śnię o zaczarowanych wzgórzach
Gdzie kiedyś uśmiechała się młodość.

Czuję, w czystym świetle słońca, wspomnienie zwycięstwa.
Rozrzucony bukiet róż kwitnących na nowo,
Wracają łzy do moich oczu, łzy,
które nie pamiętały o mnie przez dwadzieścia lat!

Ostatniego wersu nie jestem pewna do końca, aczkowliek chyba jest to sensowne. O ile poezja, która nie jest pseudo- w ogóle jest sensowna.

Dla fanów Filipka - Filipek. i to live. Doprawdyż pięknie wymawia słowo jeunesse (młodość), ale i tak wolę Scholla.

mam wrażenie, że to wykonanie ma więcej akompaniatorskiego wigoru, niż to nagrane na płycie.

Poezja francuska vol.6 - Wyżyny Walońskie (Guillaume Apollinaire - Fagnes de Wallonie par Banalités )

2009-08-04T00:02:00.002+02:00

Ostatnio zmierzam się z najmniej banalnymi Banałami pochodzącymi z "Banałów".
Walonia to taka kraina w Belgii. A więc dla Francuzów, a zwłaszcza dla Apollinaire'a urodzonego w Rzymie - na północy.
Najciekawsze słowo w tym utworze to skromne foulaier - co oznacza pewną czynność wykonywaną w procesie tradycyjnej produkcji wina (a w niektórych regionach świata także kiszonej kapusty) - wyciskanie soku poprzez ugniatanie tego staffu nogami. Mniam.

Cały wers:
Foulaient les myrtilles et les airelles
Tendrement mariée
jest niezmiernie fascynujący z tej racji, że tejże czynności poddawane są borówki i jagody (a więc owoce dość do siebie podobne). Są delikatnie ożenione. Oto odsłona francuskiej awangardy początku wieku baj Apollinaire. No to zapraszam.

Guillaume Apolllinaire
Wyżyny walońskie

Wiele głębokiego smutku
Zatrzymuje moje serce na tym pustym wrzosowisku
Zmęczony usiadłem pod sosnami by odpocząć
Rozładowałem bagaż przebytych kilometrów przy wtórze huczącego
Zachodniego wiatru

Porzuciłem uroczy las
Zostały tam tylko wiewiórki
Moja fajka próbowała zrobić chmury z dymu
Na niebie
Które trwa uparcie

Nie mogę wyjawić żadnych sekretów oprócz tajemniczej piosenki, którą powierzyłem wilgotnemu torfowisku

Wrzosowisko pachnie miodem
Zaprasza pszczoły
Me stopy obolałe
Tłoczą borówki i jagody
Delikatnie pożenione

Północ

Północ

Meandry życia
W silnych drzewach
Wykrzywionych
Życie i mord
Śmierć
W pięknych zębach
Kiedy huczy wiatr

Żal jedynie tej gry słów mord-mort i tak dalej.
Poszukując wykonania odkryłam na jutubie kanał Konserwatorium Moskiewskiego. Powiem jedno: łał. ale do wykonania się to nie odnosi. Czy na jutuba zawita kiedyś moja była uczelnia?

Pozostał już tylko najmniej banalny Banał!

Poezja francuska vol.6 - Piosenka o Orkenise (Guillaume Apollinaire - Chanson d'Orkenise par Banalités )

2009-08-03T23:02:00.004+02:00

Pierwsza część Banatlites. W oryginale zamiast szydełkowania jest robienie na drutach, ale niech mi ktoś znajdzie sensowny synonim.

Guillaume Apollinaire
Piosenka o Orkenise

Przez bramy Orkenise
Chciał przejechać pewien furman.
Przez bramy Orkenise
Chciał wyjść pewien nędzarz.

Ale straże tego miasta
Pobiegły za nędzarzem:
„Co zabierasz z miasta?”
„Nic. Zostawiam moje serce”

Ale straże tego miasta
Pobiegły za furmanem:
„Co przynosisz do miasta?”
„Moje serce , biorę ślub”

Ileż serc jest w Orkenise!
Straże śmieją się i śmieją.
Nędzarzu, droga jest mglista
Ta mgła to miłość, furmanie!

Piękne straże tego miasta
Doskonale szydełkują
Zawsze wtedy, kiedy bramy
Powoli się zamykają.

Tylko takie wykonanie znalazłam. Do kata! Czemu to jest tak mało popularne?!

Poezja francuska vol.5 - Wyjazd do Paryża (Guillaume Apollinaire - Voyage à Paris par Banalités )

2009-08-02T23:29:00.002+02:00

Coraz bardziej podoba mi się ten cykl. Z dedykacją dla pani Julii ;p

Guillaume Apollinaire
Wyjazd do Paryża

Ach! Uroczo!
uroczo jest porzucić posępne miejsca
dla Paryża
ślicznego Paryża
gdzie któregoś dnia zostanie stworzona
Miłość

No i Poulenc. tylko takie znalazłam, więc przefiltrujcie te trzaski.

Poezja francuska vol.4 - Hotel (Guillaume Apollinaire - Hôtel par Banalités )

2009-08-02T23:14:00.005+02:00

Witam w sierpniu.
Dziś Guillaume Apollinaire (1880-1918) i jego "Hôtel" z cykliku Banalités. Do tego - Poulenc. Jest klimat!

Guillaume Apollinaire
Hotel

Mój pokój w formie klatki
Słońce wpada w jego ramiona przez okno
Ale ja chcę palić by tworzyć dymne obrazki
Zapalam papierosa od światła dnia
Nie chcę pracować - chcę palić

Problematyczne: fumer pour faire des mirages. O jakie mirages chodzi? O haloony czy o dymne obrazki? hmmmmm - niech pozostanie to gwiazdką od tłumacza :)

Nathalie Stutzmann:

i całkiem niezłe wykonanie półamatorskie:

przy okazji zestawienie dwóch różnych głosów i co tu dużo mówić poziomów wykonawczych. Zwróćcie uwagę na piosenkarską manierę u tej blondynki no i gorszą wymowę.

Poezja francuska vol.3 - Drogi miłości (Jean Anoulih - Le chemins de l'amour)

2009-07-30T00:31:00.005+02:00

Nie wiem już co mam sądzić o predylekcji do słowa radieuse, która jest bardzo powszechna wśród francuskich poetów różnych epok. Cóż. To słowo zaczęło mnie wkurzać.
po tym jak utknęłam kilka dni temu na Au bord de l'eau, przedstawiam niniejszym mój kolejny grafomański przekład, w który mocno zaingerowałam. Wiem, zniknął rytm tego wiersza, który Poulenc podkreślił w swojej piosence. Ale nie będziemy płakać po rymie. Tytul jest nieudany. Ale konia z rzędem temu, kto powie co trafniejsze - droga, czy ścieżka? Ha!
I kto by pomyślał. Taka miła piosenka, a taka.... gorzka? Ale gdzieś tam, w zakątkach czai się optymizm, więc nie ma powodu do smutku:

Jean Anoulih
Drogi miłości

Na drogach wiodących ku morzu,
Które były kiedyś nasze,
kwiaty i drzewa są ogołocone.
Z naszego szczerego śmiechu też.
Niestety! Dni szczęścia promieniejącego i szalonej radości
nie mogę już znaleźć w moim sercu

Dla Ciebie szukam dróg mojej miłości.
Wciąż.
Bo ty nie odnalazłeś ścieżek zgubionych, a wszystko zamilkło już.

Drogi rozpaczy,
Drogi na pamiątkę,
Drogi naszego pierwszego dnia,
Boskie drogi miłości.

Jeśli pewnego dnia będę musiała zapomnieć ,
Życie za mnie zapomni o wszystkim.
A ja w mym sercu chcę tylko jednego –
By ta była żywsza niż inne miłości.

I pamiątka tej ścieżki, na której odurzona i drżąca
pewnego dnia poczułam na sobie
Twą gorącą dłoń.

Drogi rozpaczy,
Drogi na pamiątkę,
Drogi naszego pierwszego dnia,
Boskie drogi miłości.

Zastanawiałam się nad płcią podmiotu lirycznego, ale doszłam do wniosku, ze facet raczej by nie mówił o gorącej dłoni na sobie. Ale może ulegam stereotypom.

Polecam Dominique, którego kocham. karykaturalny jak zawsze, a przy tej piosence, to mieszanka istnie wybuchowa! I kolejny kamień milowy!

Orygnilanie Poulenc napisał piosenkę tę dla pewnej pani, a było to bodajże przy okazji jakiegoś filmu. Ale głowy se nie dam uciąć. Oto i ona:

no i Véronique na koniec i jak zwykle, jako niedościgniony wzorzec z Sèvres:

No i ukłony dla Signore Damiano, za to że wreszcie se rompre ;p

Poezja francuska vol.2 - Gdy skończył się sen (Romain Bussine)

2009-07-23T13:41:00.005+02:00

Z okazji dni dzisiejszego.

Romain Bussine
Gdy skończył się sen

Ten sen oczarował mnie Tobą
Śnię o szczęścia płonącym mirażu.
Twoje oczy tak łagodne, twój głos tak czysty i dźwięczny.
Ty - jak niebo rozświetlone porankiem.

Zawołałeś mnie, a ja porzuciłam świat
by uciec z Tobą tam, skąd bije światło.
Niebo dla nas rozchyliło chmury.
Nieznane świetności, pełne blasku niebiańskie widziadła.

Niestety! Jak straszne jest przebudzenie ze snu!
Wołam cię, o nocy, oddaj mi swoje kłamstwa
Wróć, wróć, promieniejąc,
Wróć, o nocy tajemna!

Zawsze i wszędzie polecam Véronique. Gabriel Fauré, Après un Rêve, Op. 7, No. 1.

Poezja francuska vol.1 - Do Chloris ( Théophile de Viau)

2009-07-23T00:30:00.004+02:00

Pierwszy odcinek francuskiego cyklu tłumaczeniowego. Nie zamierzam się bawić w liczenie sylab, więc moje przekłady będą bardzo swobodne. Wszystko to, by powrócić do korzeni - czyli pseudopoetyckości tego bloga, nawet szyderczej. Wiadomo nie od dziś, że trudniej jest wiersz przetłumaczyć, niż napisać samemu ;p

Tak więc zgodnie z zapowiedzią i w nawiązaniu do poprzedniego posta - Théophile de Viau - À Chloris.

Théophile de Viau
Do Chloris

Jeśli to prawda, Chloris, że mnie kochasz,
(A czuję, że tak jest)
to nawet król nie może być szczęśliwy tak
jak ja.

Jaką tragedią byłaby śmierć,
która moje szczęście
zmieni w niebiańska szczęśliwość.

Wszystko, co mówią o ambrozji,
nie rozpala mej wyobraźni
tak jak twoje oczy.

Ciekawostka

2009-07-22T23:27:00.007+02:00

Jakiś czas temu bardzo modna stała się pieśń pewnego zapomnianego francuskiego kompozytora - Reynaldo Hahna - À Chloris. Nie ma się czemu dziwić - jest bardzo piękna. Francuzi chętnie dołączają ją do swoich recitali prezentujących francuską lirykę wokalną nierzadko sięgając także po inne utwory tego kompozytora. Być może nadejdzie renesans jego twórczości?
Tak wykonuje ją Filipek:

tak na marginesie - płytą, na której umieścił À Chloris położył kamień milowy w rozwoju kontratenorowego repertuaru. Bo co innego zapowiadać od lat Winterreise, a co innego - faktycznie ją nagrać. Żaruski ma swoje pięć minut i dobrze je wykorzytuje. W tym repertuarze zresztą pięknie się odnalazł.

À Chloris zaczęła wzbudzać pewne kontrowersje. Została napisana do słów francuskiego poety żyjącego na przełomie XVI i XVII wieku - Théophila de Viau, a kompozycja Hahna ma rzekomo udawać pastoralne barokowe pioseneczki. Jednakże przyglądając się słowom pieśni, sielanki nie znajdujemy zbyt wiele (tłumaczenie pojawi się niebawem początkując cykl tłumaczeniowy) Powstała hipoteza, że wcale nie jest utworem Hahna, a.... Charpentiera! I to Marc Antoine'a! Oto eksperymentalne wykonanie, warto zwrócić uwagę na stylowe wykonanie zdobień. Znajdują się one także w wersji Hahna, jenak ich stylowe potraktowanie wiele zmienia:

Jak dla mnie, to te Charpentier jest mocno naciągany, ale poczekajmy na wypowiedź znawcy francuskiego baroku - signore Damiano!
Uwaga: ta pani śpiewa chyba w innej tonacji.

Na fali poszukiwań teledysków z dzieciństwa vol. VIII

2009-07-12T16:57:00.001+02:00

Fryzura!

Na fali poszukiwań teledysków z dzieciństwa vol. VII

2009-07-12T16:56:00.003+02:00

Na fali poszukiwań teledysków z dzieciństwa vol. VI

2009-07-11T23:18:00.002+02:00

Takiego Stevena zrobiłam nawet z modeliny!

Na fali poszukiwań teledysków z dzieciństwa vol. IV

2009-07-07T01:17:00.003+02:00

ał! Speszjal for Damiano. Polowało się na to w mtv, aczkolwiek opowiadałam się zawsze za frakcją popierająca Queen.

Na fali poszukiwań teledysków z dzieciństwa vol. III

2009-07-07T01:09:00.002+02:00

Najzgrabniejsze nogi świata ma perkusista. I za to w haj definiszyn. Plus ten boski Niżyński.....

Na fali poszukiwań teledysków z dzieciństwa vol. II

2009-07-07T01:05:00.002+02:00

Szkoda, ze taka słaba jakość bo nie widać tej megaładnej blondynki
Szał stulecia!!!!!

piękny przekład poetycki

2009-05-30T18:21:00.003+02:00

Żeby dodać nieco więcej poetyckości do pseudopetyckiego bloga - obleśny wiersz z epoki, której powinno nie być i to pochodzący z kraju, w którym tej epoki prawie nie było. A tego kraju właściwie też nie było. Oczywiście w stylowym stylu XIX-wiecznym. Gustaw Pfleger-Moravsky (z kreską nad y) - V tak mnohém srdci mrtvo jest z cyklu Cypřiše. Interesujące jest jedynie to, że niejaki Antonín Dvořák napisał do niego "swój wspaniały cykl pieśni". Oczywiście jest to przekład. Smacznego. (Nie mam na myśli Jana Smacznego).

W tak wielu sercach panuje śmierć,

Niczym na ciemnym pustkowiu,

W którym na żałość i ból,

Jest miejsce jedynie.

Ułuda miłości żarliwej

Wstępuje do tego serca,

A serce żal roztaczające,

Łudzi się, że kocha.

Lecz w tej to słodkiej nadziei,

Jeszcze raz to serce martwe

W raj się zamieni

I śpiewa, śpiewa starą baśń (bo różne rzeczy się śpiewało w romantyzmie)

***

2009-01-28T17:11:00.000+01:00

Robert Schumann wczoraj skaleczył mnie w rękę

To było w bibliotece

Takie to już jest Frauenliebe und Leben